اي دل! براي ثبات عشق پاك خويش بيهوده مكوش زيرا اگر تو بسوزي و جان دهي مردمان خفته به خواب غفلت هرگز بر افسانة عاشقي تو آگاه نشوند و بر قصه سوختن تو اشك نريزند. اينان حرف تو را نخواهند فهميد زيرا از جنس تو نيستند و حرف تو از عاشقي و رمز دلدادگي است. خسته مشو شايد روزي قلبهاي يخ زدة اين خفتگان كه روزي سر سفره‌شان نان گندم بود و عشق و مهر و محبت، اين خفتگان كه روزي از نيامدن باران، شكستن بال كبوتر و سوختن بال پروانه دلشان همچون ماهيِ در تنگ اسير شده، مي‌گرفت زنده شود و زندگي به تاراج رفتة آنان را به آنها برگرداند.شايد حالا آنان حرفهاي تو را نفهمند و به تو بخندند و تو را ديوانه پندارند زيرا به قول حكيم اسدالله قمشه‌اي:

ديوانه عشق گشتن و از خويش بريدن

از عقل مپرسيد كه بيگانه عشق است

البته شايد هم هر گاه تو را مبتلا به درد هجران ببينند قطره اشكي بريزند اما چه سود كه آنها نمي‌دانند تو دچار چه دردي شده‌اي و در چه آتشي دست و پا مي‌زني؟!آري اي دل! سخت است در ميان مردماني باشي كه آشناترين غريبه‌هاي روزگارند، سخت است در آتش فراق بسوزي اما دستي نباشد كه تو را از شعله‌هاي اين آتش سوزان برهاند، سخت است كسي تو را درك نكند. گوشي نباشد تا محرم راز دلت باشد. دلي نباشد تا سنگ صبور لحظه‌هاي تنهايي‌ات گردد.آه اي دل!‌ ترسم زمانه فرصت اين را ندهد كه تو آن عشق سبز كه تحفة يك ديدار و يك دلدادگي است را به اين خفته‌دلان خزان زده نشان دهي. ترسم اينان روزي از خواب غفلت بيدار شوند كه تو در زير خاكها به ديدار معشوق حقيقي خويش رفته‌اي.اي دل!‌ مي‌دانم كه تو خستة راه عشقي اما آنها كه مفهوم آب را نفهميده‌اند عطش عشق تو را نيز نخواهند فهميد و انتظار سبز تو را هرگز!‌ شايد بهتر آن باشد كه روزي سر چاهي بروي و مثل آن مولا و عاشق دلسوختة راه عشق، راز دلت را با آب چاه بگويي يا كنار دريا بايستي و حرفت را با دريا بگويي.اي دلِ ديوانة من، بيهوده مكوش زيرا من از روزي كه حُرمت تو و عشق و صفاي تو را بشكنند مي‌ترسم. از روزي كه سرنوشت تو هم مثل سرنوشت آينه‌هاي كدر شود مي‌ترسم. مي‌ترسم از روزي كه تو را به جاي تمام پنجره‌هاي اين حوالي هدف سنگهاي ظلم قرار دهند و من جاي تكه‌هاي شيشة پنجرة اتاقم تكه‌هاي خرد شدة تو را جمع كنم.مي‌دانم كه كسي حُرمت عشق سبز تو را نگه نمي‌دارد. طعم گيلاس رنگين كمان، آواز چكاوكها، اصل ققنوس و مهر كبوتر از همان لحظه كه عشق در نگاه‌ها و در دلهاي اين مردم مُرد از اين حوالي سفر كرد. شايد اگر آن سالهاي دور كه انگار قرنها پيش بود. آن سالها كه نان گندم و دل عاشق حرمتي داشت، حرف تو را غريبه‌اي آشنا مي‌فهميد اي دل، به اين مردمان بي‌دل دل مبند زيرا مي‌ترسم عشق تو را از نگاه‌هاي تو نيز به تاراج برند. آنكه عشق را هديه‌اي در دل قرار داد مي‌دانست كه دل را با غربت و تنهايي، با بي‌كسي و درد و رنج امتحان خواهد كرد.

مي‌روم تــا با دل ديـوانـه گويـم راز خويــش

چون به گوش عاقلان اين داستان افسانه است

مجالی نیست تا برای گیسوانت جشنی به پا کنم

که گیسوانت را یک به یک

شعری باید و ستایشی.

 دیگران

معشوق را مایملک خویش می پندارند

اما من

تنها می خواهم تماشایت کنم.

در ایتالیا تو را مدوسا صدا می کنند

(به خاطر موهایت)

قلب من

آستانه ی گیسوانت را، یک به یک می شناسد.

آنگاه که راه خود را در گیسوانت گم می کنی

فراموشم مکن!

و به خاطر آور که عاشقت هستم.

مگذار در این دنیای تاریک بی تو گم شوم

موهای تو

این سوگواران سرگردان یافته

راه را نشانم خواهند داد

به شرط آن که، دریغشان نکنی.

این صفت به هیچ وجه نشانه تظاهر نیست.

بلکه نشان دهنده احساس و تفکری قوی است.

میان دو نفری که یکدیگر را دوست دارند،

تواضع مانند جویبار آرامی است که چشمه محبت

آنها را تازه و با طراوت نگه میدارد.

راز عشق در احترام متقابل است.

احساسات متغیر اند، اما احترام دو طرف ثابت می ماند .

اگر عقاید شریک زندگی ات با عقاید تو متفاوت است ،

 با احترام به نظریاتش گوش کن .

احترام باعث می شود که او بتواند خودش باشد .

راز عشق در این است که

 به یکدیگر سخت نگیرید .

عشقی که آزادانه هدیه نشود اسارت است .

راز عشق در این است که

 هر روز کاری کنی که شریک زندگی ات را

خوشحال کند ،

کاری مثل دادن هدیه ای کوچک ،تحسین ،

 لبخندی از روی محبت .

نگذار که جویبار محبت از کمی باران ، بخشکد.

راز عشق در این است که

 رابطه تان را مانند یک باغ ، با محبت تزئین کنید .

بذر علاقه ها و عقیده های تازه را

 بکار که زیبایی بروید .

ضمنا فراموش نکن که باغ را باید هرس کرد ، مبادا

 غنچه های گل پوشیده از علف های هرز عادت شود .

برای اینکه عشق همواره با طراوت بماند فباید به آن

 مثل هنر خلاقانه نگاه کرد .

راز عشق در خوش مشربی است .

شوخی با دیگران را فراموش نکن ، در ضمن

 مراقب شوخی هایت هم باش .

شوخی نا پسند نکن . شوخی باید از روی حسن

 نیت باشد ،نه نیشدار .

راز عشق در این است که

 حقیقت اصلی عشق ، یعنی تفکر را از یاد نبری .

آیا یک رابطه دراز مدت ، مهم تر از اختلافات

کوچک و زود گذر نیست ؟

راز عشق در این است که

 طرف مقابلت را تحسین کنی .

هر گز با فرض این که خودش این چیز ها را

 می داند ،از تحسین غافل نشو .

مشکلی پیش نخواهد آمد اگر بار ها با خلوص نیت

 بگویی : دوستت دارم .

گر چه احساسات بشری به قدمت نسل بشر

 است ، اما کلمات همواره تازه و جوان خواهند ماند .

راز عشق در این است که

 در سکوت دست یکدیگر را بگیرید .

کم کم یاد می گیرید که بدون کلام رابطه برقرار کنید .

راز عشق در استواری است .

در فصول مختلف زندگی ،

 عشقتان را مانند کوه بلندی استوار ،

مانند خاک حاصلخیزی پر ثمر

و مانند آفتاب چنان در مرکزیت نگه دارید ،

که همه ستارگان گسترده زمان و فضا به دو

ر آن گردش کنند.

                                                      که اگر سر برود از دل و از جان نرود

از يک طرف كه قلب آدم را پر مي‌كند،

 از طرف ديگه عقل آدم را خالي مي‌كند.

نظرت را برایم بفرست دوست عزیز

        اول از همه در خانه خویش

                     عشق را به فرزندانت

                                               به همسرت

                                                      و به همسایه ات نثار کن !

اجازه نده کسی پیش تو بیاید و بهتر و شادتر ترکت نکند.

                   مظهر مهر خداوندی باش

                                             مهر در چهره خود

                                             مهر در چشمان خود

                                             مهر در تبسم خود

                                             مهر در برخورد گرم خود.

                                                                                           [ مادر ترزا ]

با تشکر از دوست عزیزم شیرین و فرهاد

مادرش به او گفت : زیرا من یک زن هستم . پسر بچه گفت : من نمی فهمم

مادرش او را در آغوش گرفت و گفت : تو هیچگاه نخواهی فهمید

بعدها پسر کوچک از پدرش پرسید : چرا مادر بی دلیل گریه می کند.

پدرش تنها توانست به او بگوید : تمام زن ها برای هیچ چیز گریه می کنند.

پسر کوچک بزرگ شد و به یک مرد تبدیل گشت ولی هنوز نمی دانست چرا زن ها بی دلیل گریه می کنند

بالاخره سئوالش را برای خداوند مطرح کرد و مطمئن بود که خدا جواب را می داند و او از خدا پرسید : خدایا چرا زن ها به آسانی گریه میکندد؟

خدا گفت زمانی که زن را خلق کردم می خواستم که او موجود به خصوصی باشد بنابراین شانه های او را آن قدر قوی آفریدم  تا بار همه دنیا را به دوش بکشد. و همچنین شانه هایش آن قدر نرم باشد که به بقیه آرامش بدهد.

من به او یک نیروی درونی قوی دادم تا توانایی تحمل زایمان بچه هایش را داشته باشد و وقتی آن ها بزرگ شدند توانایی تحمل بی اعتنایی آن ها را نیز داشته باشد.

به او توانایی دادم که درجایی که همه از جلو رفتن نا امید شده اند او تسلیم نشود و همچنان پیش برود. به او توانایی نگهداری از خانواده اش را دادم حتی زمانی که مریض یا پیر شده است بدون این که شکایتی بکند.

به او عشقی داده ام که در هر شرایطی بچه هایش را عاشقانه دوست داشته باشد حتی اگر آن ها به او آسیبی برسانند.

به او توانایی دادم که شوهرش را دوست داشته باشد و از تقصیرات او بگذرد و همیشه تلاش کند تا جایی در قلب شوهرش داشته باشد.به او این شعور را دادم که درک کند یک شوهر خوب هرگز به همسرش آسیب نمی رساند اما گاهی اوقات توانایی همسرش را آزمایش میکند و به او این توانایی را دادم که تمامی این مشکلات را حل کرده و با وفاداری کامل در کنار شوهرش باقی بماند.

و در آخر به او اشک هایی دادم که بریزد . این اشک ها فقط مال اوست  و تنها برای استفاده اوست در هر زمانی که به آن ها نیاز داشته باشد . او به هیچ دلیلی نیاز ندارد تا توضیح دهد چرا اشک می ریزد.

خدا گفت : زیبایی یک زن در چشمانش نهفته است زیرا چشم های او دریچه روح است و در قلب او جایی که عشق او به دیگران در آن قرار دارد.

درکهکشان عشق به تو غرق وتو تنها ستارهء نورانی این کهکشان عظیم مرا از رؤیاهای خود ترد کردی وتنها به اعماق کور شدهء کهکشانی فرستادی که راه برعبور هر ستارهء نورانی بسته وخود را ازچشمان او ربودی نمی دانم چه شد که آن عظمت روزهای عشقت و عشقم به پایان رسید وتنها برای من خاطره های چه خوش و تلخ به یادگار دارد و تو را نمی دانم نمی دانم که حتی ذخیره ای از خاطرات آن روزها درمغز و فکرت باقی است یا نه که دیگر صدا و نبض قلبت را از من دریغ می داری به راستی چه پیش می آید که عشقی با آن حرارت و گرمی رو به سردی و فراموشی گذارده و بازیگران این عشق به فرتهء نابودی و فراموشی می روند و تنها خاطرات تلخ وشیرین روزها، خنجربه قلبهای خسته گذارده و حتی با سیب معرفت خنجر نفرت می خوری و کس از سر درون کهکشانی به آن زیبایی و فروغ خبری ندارد و این تنهایی است که او را می پوساند و به انزوایی می کشاند که هیچ کس را رخصت ورود به آن نمی دهد و روز به روز و لحظه به لحظه ستاره های درونی این کهکشان می میرند و تنها یادی ازاو شاید به جای ماند و تو را نمی دانم که چگونه می توانی آن روزهای شور مرا فروگذاری وحتی با مرگ ستاره ها و کهکشان این ذخم خورده درامان باشی و نه عذابی و نه دردی ازعشق بر سینه گذاری نمی دانم و فقط این جمله درذهن پتک می کوبد که عشق آمدنی بود نه آموختنی..............